Het doemscenario van een eigenaar van een huskyroedel.

Ik als bezitter van husky’s, ben altijd bang geweest voor, waar de meeste andere hondeneigenaren hun schouders voor optrekken. Een hond die er vandoor gaat! En dan te bedenken dat onze hele roedel losliep, inclusief een loge.

Onze husky’s die weinig op straat komen, het verkeer niet kennen en hooguit op de trail in de sneeuw een skidoo tegenkomen. Een telefoontje krijgen van onze buurman: “Brigitta, je honden lopen bij mij op de kwekerij en ze gaan nu het Noordeinde op”. De telefoon krijgt een zwieper en na de buurman nog een vloek om zijn oren gegeven te hebben, naar achteren, de tuin in rennen en daar zien dat je kennel inderdaad echt leeg is.

Wat er dan door je heen gaat, is niet te beschreven.

Ik denk dat het aanvoelt als een moeder die haar kind op een druk strand kwijt is (of mag ik dat niet vergelijken, een kind met een hond) maar als dit je overkomt is het of de grond onder je voeten wegzakt. Waar moet je zoeken, wie kan je helpen? Nou als je ziet hoeveel mensen er dan aan de slag gaan, ongevraagd, ongelooflijk! Auto’s remmen op het Noordeinde, het gaat net goed. De overbuurvrouw ziet de husky’s voorbij rennen en belt de politie.

Dit is het tijdstip dat wij pas op de hoogte zijn gesteld.

De buurman moest eerst mijn werk bellen voor mijn huistelefoonnummer (onze tuin is omheint met een hekwerk dus hij kon zich geen toegang verschaffen in de tuin want het stukje gaas waar de honden doorheen zijn geglipt was te klein om doorheen te kruipen voor de buurman). Dus achter in de tuin aangekomen te zijn, hebben we gevraagd welke kant ze zijn gegaan, één richting de Zijde en drie het Noordeinde op. Bungee onze jongste hond stond te dribbelen tussen onze tuin en de buurman die was niet zo zeker van het feit dat hij vrij was, na het roepen was ik belangrijker. Hij de kennel weer in, komt gelijktijdig Jessie heel angstig aanlopen gewoon vanuit de tuin ( ze durfde de vrijheid niet aan).

Leo de fiets gepakt, riem meegenomen, richting de Zijde ziet hij nog net onze loge het tankstation in gaan en die kon daar snel gepakt worden, terug naar huis ook de kennel in. Ik had voor het geval dat de honden de weg terug zouden vinden een voerton met een bak buiten gezet, schuur en de poort open en was zelf weer naar voren gerend, ook riemen meegenomen om als een dwaas over het Noordeinde te gaan rennen, waar ik de schrik van mijn leven kreeg toen het opeens tot mij doordrong dat, Flirt-le onze Oudduitse herderpup ook in de tuin liep toen de husky’s losbraken. Terugrennen, haar gewoon in de tuin tegen komen ( wat is ze goed, hè) want ik had haar met de voerton pakken per ongeluk opgesloten in het nachthok. Dan toch ook maar de fiets pakken want dat werkt beter dan verdwaast rond te rennen.

Er waren er drie bij elkaar gebleven, deze zijn tot halverwege het Noordeinde gekomen om daar vervolgens een tuin tegen te komen waar een kippenhok in stond ( feest voor onze husky’s, niets gebeurt, alles leeft nog).    

Toen ik op mijn fiets wilde springen hoorde ik weer mijn naam roepen en nog iets? Het was dus “Brigitta, ze zijn op Noordeinde nummer !!!! Er was een mevrouw die toen de honden van de kwekerij kwamen rennen achter de drie husky’s aangereden is met haar auto al knipperend met de gevarenlichten aan, omdat het er toch niet helemaal pluis uitzag, drie honden samen rennend over zo’n drukke weg, kan toch niet de bedoeling zijn. Zij is weer omgekeerd, toen ze zag dat ze ergens de tuin in renden, om bij de kwekerij waar ze de honden vandaan had zien komen, te melden waar ze zaten. En zij was dus degene die zei: “Er zitten er drie op Noordeinde daar en daar”.

Hoe hard je dan wilt fietsen en het idee hebben dat je niet vooruit komt. Je ziet auto’s langzaam rijden,  verderop staan mensen in een groep bij elkaar, er komt ook nog een snelle politieauto voorbij, die ook stopt bij de groep mensen.

“NEE”, laat het niet waar zijn, er zal er toch niet één aangereden zijn!

Het schijnt dan niet eens tot je door te dringen dat je er nog maar drie kwijt bent en dat je net was vertelt dat er daar drie honden in de tuin zaten. Aangekomen bij het huis waar de opstopping was. Een vrachtwagen, hoorde we, is vol in z’n remmen gegaan en heeft op een haar na twee honden gemist. Zijn de honden van U, loop u maar mee, de agenten druipen weer af.

De redders hadden onze honden bij hun buren uit de tuin gehaald nadat ze hoorden dat de kippen tekeer gingen en polshoogte waren gaan nemen, in een schuur opgesloten omdat ze dan veilig achter slot en grendel waren en niet meer konden ontsnappen. Jeetje, wat was ik blij dat het achter de rug was en zij vrolijk en wel weer mee naar huis konden. Waar ik wel verbaas over was is, dat mij werd verteld dat ze zo lief waren (dat wist ik) en zo goed luisterden? Wat was er nou gebeurd, ze hadden geroepen: “Kom, gaan jullie mee” en de honden gingen mee met die mensen naar hun tuin. Achteraf gezien was het Nicolay, onze alfareu, die inderdaad had geluisterd en de andere twee waren gewoon meegelopen, zo van, hij gaat dus wij gaan ook mee.

Ik die altijd zeg dat husky’s in vrijheid altijd eenlingen zijn en nooit luisteren. Onze roedel is dus hechter dan ik heb ingeschat. Een sledehond heeft meer in zich als er onverhoopt een situatie voordoet dat hij zelf moet denken en doen. Dit heeft me toch wel weer stof tot nadenken gegeven en mijn mening weer moeten herzien. 

 Jumper, onze Hollandse smoushond komt, toen wij thuis de adrenaline weglaten vloeien uit ons bloed, al rekkend en strekkend van de bank af. Wat is er, gebeurt?

Die heeft niets gemerkt van de consternatie!

  Terug naar verhalen

.