Over ons

 

Welkom op de homepage van Leo en Brigitta den Ouden.

Wij willen jullie graag op de hoogte houden van de belevenissen van onze hondenroedel en vertellen wat er zoal de laatste jaren is beleefd en nu nog gebeurd. Onze gemeenschappelijke hobby die is uit gegroeid en helaas ook nogal eens is uitgedund.

Voor het verhaal, hoe deze verschillende rassen bij elkaar komen, is er een voorgeschiedenis: hoe zijn wij bij elkaar gekomen. Dat is begonnen door onze gemeenschappelijke interesse  voor de Siberian Husky. Alleen was ik de aspirant-koper van een pup en Leo "de fokker". Leo heeft vanwege het echte werken met de Siberian Husky zijn eigen honden gefokt om deze voor wedstrijden in te kunnen zetten in de sneeuw. Bij mijn wil om een husky te hebben is natuurlijk vertelt, wat de husky voor een hond is, daarom volgde bij mij al snel, hondje nummer twee. Nu kan je met twee honden niet echt trainen dus werden zij ingezet bij de fokker in het team. Dan ook maar een keer mee naar de sneeuw want, ja, dat was dan toch wel "je van het". Dat is voor het gevoel "het echte werken met de hond".

In 1994 zijn wij een stelletje geworden en niet lang daarna, hebben we een stuk land gehuurd om daarop een kennel te zetten met een verwarmd binnenverblijf en gelegenheid voor onszelf. Daar zijn we opnieuw begonnen met 8 reuen van Leo en de 2 reuen van mij. Hier hebben we gehuisd tot 2004. In de tussentijd hebben we met de leeftijdsverschil van een jaar nog 3 pups erbij genomen, die wel van eigen fokhonden zijn maar niet bij ons geboren zijn. De teven zijn in de oude kennel gebleven en daar zijn de nesten geboren. Later hebben wij ook nog de moeder van een van de pups erbij gekregen en nog een ander teefje omdat zij voor de snelle wedstrijden niet meer geschikt waren maar wel voor de lange afstandswedstrijden die wij liepen.

Omdat ik altijd mijn eigen husky's mee naar mijn werk heb genomen, en na de samenvoeging, dit niet meer kon ( het was niet goed voor de verstandhouding onderling) is Jumper, onze Hollandse Smoushond erbij gekomen. Jumper is vanaf die tijd mee gaan werken.

In 1998 zijn we onze roedelleider kwijt geraakt met een half jaar daarna nog een sterfgeval van een jonge 7-jarige reu. Dit was toen voor ons de aanleiding om te zeggen geen honden meer erbij want we moesten dit verdriet nog zoveel keer meemaken. We zouden blijven lopen tot de honden het lichamelijk toelieten. De honden mochten de oude dag bij ons slijten tot het over zou zijn. 

Eind 2002 werd de jongste hond (4,5 jaar) ziek, na onderzoek werd geconstateerd dat hij lymfklierkanker had. Hij was jong en heel  sterk. En hij kon behandeld worden. Met chemotherapie, zijn we de strijd aan gegaan. Hij heeft nog driekwart jaar mogen leven, zonder echt ziek te zijn, toen keerde zijn lichaam zich tegen de chemo-kuur. Een week later was het over. We hadden deze strijd verloren.

Na lang wikken en wegen omdat de meeste honden toch al behoorlijk oud werden en de kans dat we misschien wel om die reden in een rap tempo nog meer honden zouden verliezen konden we het toch weer niet laten. Er moest weer leven in de roedel komen maar dan een hond die toch wel makkelijker zou zijn dan een husky is. Eentje die aanhankelijker was en misschien zelfs in een huis kon leven. Dus het werd een ander ras. Tentoonstellingen aflopen, oriŽnteren in de boeken en praten met de eigenaren van verschillende rassen. Ons oog viel op de Oud-duitse herdershond. Qua grootte, karakter en de werklust.

Maar eerst moest er verhuist (dit was in april 2004) worden, de kennel ging verplaatst worden en de nog overgebleven honden zouden voor de laatste keer, een nieuwe slaapplaats krijgen. Nu kregen we een kennel voor onze 9 jongens en meiden in de achtertuin.